Sakrament chrztu

Sakrament chrztu udzielany jest dzieciom, których rodzice formalnie należą do naszego duszpasterstwa. Miejscem celebracji jest kościół NMP na Piasku. Celebracja chrztu dokonuje się poza mszą. Termin i wszystkie formalności należy uzgodnić wcześniej z duszpasterzem w osobistym spotkaniu. Rodzice i chrzestni w dniu chrztu ich dziecka powinni być w stanie łaski uświęcającej (należy wcześniej przystąpić do spowiedzi świętej). Trzeba przynieść ze sobą świecę chrzcielną oraz białą szatę.

Należy zgłosić się z wymaganymi dokumentami do kancelarii Parafii pw. NMP na Piasku i po dokonaniu wszelkich formalności odebrać kartę poświadczającą wpis planowanego chrztu do księgi, która stanowi jednocześnie zgodę na udzielenie sakramentu w naszym duszpasterstwie w starym rycie: www.nmpnapiasku.parafialnastrona.pl 

Duszpasterstwo Wiernych Tradycji Łacińskiej w Archidiecezji Wrocławskiej nie działa w ramach duszpasterstwa parafialnego.

 

 

Chrzest jako pierwszy sakrament Nowego Przymierza jest fundamentem całego życia chrześcijańskiego, bramą wprowadzającą do życia w Duchu Świętym i otwierającą dostęp do przyjęcia kolejnych sakramentów. Chrzest udzielany przez polanie wodą dzięki działaniu Ducha Świętego jest obmyciem, które oczyszcza, uświęca i usprawiedliwia, oznacza i urzeczywistnia śmierć dla grzechu i wejście w życie Trójcy Świętej przez upodobnienie do misterium paschalnego Chrystusa. W naturalnej symbolice woda uwalnia od brudu i jest konieczna do tego, by żyć. Znak obmycia wodą oznacza pogrzebanie osoby ochrzczonej w śmierci Chrystusa, z której powstaje ona przez zmartwychwstanie z Nim jako nowe stworzenie do życia według Ducha Świętego. Konieczności przyjmowania chrztu domaga się Pan Jezus, który powiedział: „Kto wierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie wierzy, będzie potępiony” (Mk 16, 16). Powiedział też: „Jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z Ducha Świętego, nie może wejść do Królestwa Bożego” (J 3, 5).

Chrzest przyjmuje się jeden raz w życiu, ponieważ wyciska on na duszy niezatarte, duchowe znamię (charakter), który uzdalnia ochrzczonego do uczestnictwa w kulcie chrześcijańskim.

Osoby, które mogą ochrzcić dziecko

Zwyczajnym szafarzem chrztu jest biskup, kapłan oraz diakon. W razie konieczności (np. niebezpieczeństwo śmierci) może ochrzcić każda osoba, posiadająca wymaganą intencję. Wymagana intencja to wola, aby chcieć czynić to, co czyni Kościół, gdy chrzci i zastosować trynitarną formułę chrzcielną (N., ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego). Chrzest zgłaszają osobiście rodzice dziecka w kancelarii parafialnej co najmniej dwa tygodnie wcześniej (przynajmniej jedno z rodziców musi wyrazić zgodę na chrzest).

Wymagane dokumenty

Zgoda swojego proboszcza na chrzest poza parafią.

Odpis skrócony aktu urodzenia.

Świadectwo ślubu kościelnego rodziców.

Dane o rodzicach chrzestnych: imiona i nazwisko chrzestnych, ich wiek, adres zamieszkania, wyznanie

Zaświadczenia rodziców chrzestnych (od swoich proboszczów miejsca zamieszkania), poświadczające, iż są praktykującymi katolikami i mogą pełnić godność rodziców chrzestnych.

Potwierdzenie odbytej spowiedzi rodziców i rodziców chrzestnych (przed chrztem w zakrystii).

W przypadku gdy rodzice nie są w sakramentalnym związku małżeńskim i nie mają żadnych przeszkód do zawarcia ślubu zalecane jest odłożenie chrztu dziecka do czasu zawarcia sakramentalnego małżeństwa przez rodziców. W związkach, w których istnieją przeszkody do zawarcia katolickiego małżeństwa rodzice muszą wyrazić pisemne zobowiązanie o katolickim wychowaniu dziecka.

Wskazane jest, aby imię dziecka wybrane było spośród imion świętych, by patron był dla dziecka wzorem i przykładem życia chrześcijańskiego oraz orędownikiem z nieba.
Rodzice, prosząc o chrzest dla swego dziecka, przyjmują na siebie obowiązek wychowania go w wierze. Mają dawać pierwsze świadectwo wiary – słowem i przykładem.

Po udzieleniu chrztu, rodzice dziecka wdzięczni Bogu i wierni podjętym zadaniom, mają obowiązek, zapoczątkowane na chrzcie, nowe życie rozwijać przez chrześcijańskie wychowanie w rodzinie, nauczyć dziecko modlitwy, posyłać na katechezę, przygotować do sakramentu bierzmowania oraz do uczestnictwa we Mszy Świętej.


Rodzice chrzestni

Prawo Kościoła wymaga aby przyjmujący chrzest, jeśli to możliwe, posiadał chrzestnego (kan. 872 KPK). Dla każdego dziecka należy wybrać przynajmniej jednego chrzestnego, chrzestną lub dwoje chrzestnych (por. kan. 873 KPK).Według Kodeksu Prawa Kanonicznego do przyjęcia zadania chrzestnego może być dopuszczony ten, kto:

Ukończył 16 lat – chyba że biskup diecezjalny określił inny wiek albo proboszcz lub szafarz jest zdania, że słuszna przyczyna zaleca dopuszczenie wyjątku,

Jest praktykującym katolikiem – bierzmowanym i przyjął już sakrament Najświętszej Eucharystii, uczestniczy regularnie we Mszy Świętej niedzielnej i świątecznej oraz prowadzi życie zgodne z wiarą i odpowiadające funkcji, jaką ma pełnić,

Jeżeli żyje w związku to musi to być związek małżeński kościelny – sakramentalny,

Jeżeli jest uczniem to powinien aktualnie uczęszczać na katechizację,

Jest wolny od jakiejkolwiek kary kanonicznej, zgodnie z prawem wymierzonej lub deklarowanej.

Chrzestnymi nie mogą być osoby: żyjące w związkach niesakramentalnych (bez ślubu kościelnego), młodzież nie uczestnicząca w katechezie, osoba, która nie przyjęła sakramentu bierzmowania, obojętni religijnie, prowadzący gorszący tryb życia.

W przyszłości rodzice chrzestni powinni być także świadkami sakramentu bierzmowania swego chrześniaka i uczestniczyć w ważniejszych wydarzeniach jego życia jak Pierwsza Komunia Święta czy sakrament małżeństwa). Dodatkowo rodzice chrzestni mają towarzyszyć w chrześcijańskim wtajemniczeniu dziecka, pomagać, aby ochrzczony prowadził życie chrześcijańskie odpowiadające przyjętemu sakramentowi i wypełniał wiernie złączone z nim obowiązki.
Kiedy o ochrzczenie dziecka proszą rodzice, którzy są ludźmi niewierzącymi lub niepraktykującymi, wtedy chrzestni muszą spełniać wymagania większe niż w sytuacji, gdy mamy do czynienia z rodzicami głęboko wierzącymi. Rola chrzestnych ma polegać wtedy na przejęciu całości lub w znacznej części obowiązku wychowania w wierze dziecka ochrzczonego. Stąd właśnie owe dodatkowe wymagania. Chrzestni w tym wypadku są bowiem nie tylko pomocnikami, ale osobami wypełniającymi podstawowe zadanie.